संसारी लोणच

संसारी लोणच
आधी करकरीत
अन् मुरल की हवहवसं
साऱ्या कुटुंबाने मिळून
हे लोणच घालावं
पण
कडवट  शब्दांची मेथी
वापरावी जपून
नाहीतर
ती उडते तडतडा फोडणीतल्या
मोहरीप्रमाणे 
जिभेचा तिखटपणा आवरला
तर लोणच राहत खंमग
पण
होत नाही झणझणीत
अन् हे लोणच नासू नये
म्हणून
सहनशक्तीच मीठ
मात्र वापराव भरपूर
अस हे संसारी लोणच
कधी आंबट  कधी गोडं
कधी तिखट कधी खारट
पण असत मात्र हवहवसं
अन् जिभेवर रेगाळणार


                      मृणाल वाळिंबे


           

कळीचे मनोगतं

एक होती छोटीशी कळी
तिला उमलण्याची भारी घाई
हळुवार अलगद ती उमलली
अन् टपोरं फुलं झाली
पाहून आपुले रूप टपोरे
ती झाली भलतीच खुश
अवचित एक भ्रमर आला
तिच्याभोवती फिरू लागला
कळी भ्याली अन् सिकुडली
मग एक पोपट आला
टपोऱ्या फुलावर बसला
कळी आकसली
करु लागली देवाचा धावा
देव प्रकटला अन् म्हणाला
काय गो माझी बाय
कळी थरथरली
अन् म्हणाली
लहानपण देगा देवा
मी आपुली कळीच छान 
उगीच धरून बसले हाव
आता नाही मागणार काय
मला कळले हळूहळू मोठे व्हावे
म्हणजेच आहे   गंमत त्यात


                             मृणाल वाळिंबे

मैत्री - एक तपस्या

मानवी नात्यांचा दुवा म्हणजे मैत्री
मैत्री असते अहंकाराला दूर करण्यासाठी
मैत्रीत नसतो हेवा दावा
असतो फक्त आपलेपणा
मैत्री असते तपश्चर्या
वर्षानुवर्षे निभावण्याची
मैत्री असते श्रद्धा
अगदी तळहातावरील फोडाप्रमाणे जपण्याची
मैत्री असते एक पाश
असा की जो कधी बंधन न वाटणारा
मैत्री असते आयुष्यभराची
उत्सव, सोहळा साजरा करण्याची
मैत्री एक असा बंध
जो इतर कोणत्याच नात्यात नाही
मैत्री म्हणजे निरपेक्ष प्रेम
ज्यात "मी" ला स्थानच नाही
नियतीने तयार केलेल्या
या मनाच्या पाशाला
चिरंतन तेवत ठेवावे मनातल्या
                                  मनात
म्हणूनच मैत्री  करावी
अन्  त्यात तयारी ठेवावी
               समर्पित व्हायची



                       मृणाल वाळिंबे

लग्न

लग्न म्हणजे एक समारंभ
लग्न एक रेशीमगाठ
लग्न एक बंधन
लग्न असते फणसासारखे
बाहेरून काटेरी
आतून गोड
दिसायला काटेरी बंधन
चाखायला गोड गरा
जसं फणसात शिरल्याशिवाय
गरा मिळत नाही
तसं दोन मन मिळाल्याशिवाय
संसार सुख मिळत नाही
संसार टिकविण्यासाठी
हवा नात्यात गोडवा
हवा विश्वास जोडीदाराचा
संसार असावा असा
जणू काही बयाबाईचा खोपा
म्हणूनच म्हणते संसारात पडावं
म्हणजेच कळते त्यातील गंमत

                मृणाल वाळिंबे 

आयुष्याचं गमक


दुःख दुःख करत
माणूस जगणेच विसरतो
अन् त्या दुःखालाच कुरवाळत जगत राहतो
पण कधीतरी द्या विसावा
या मनातील दुःखाला
विचार मनाला तू या आधी कधी हसला बाबा
नाहीना ,
तेच तर म्हणते मी
आयुष्याचा पतंग उडविण्यासाठी
दुःखाला टाका मागे
बोट धरा सुखाचे
म्हणजेच तुमचा पतंग
घेइल गगनी भरारी
अन् होईल तुमची सरशी
दरवळू द्या आयुष्याचा
गंध मोगऱ्यासारखा
बहरु द्या आयुष्य
वटवृक्षा सारखे
उजळू द्या लाख ज्योती
न मोजता येणाऱ्या
अन् इतरांना तोंडात
बोटे घालायला लावणाऱ्या
असाच असू दे आलेख
तुमच्या आयुष्याचा
वरवर चढणारा
हेच तर आहे गमक
जगण्याचे अन् जीवनाचे


          मृणाल वाळिंबे

आयुष्याची संध्याकाळ

आयुष्याच्या संध्याकाळी

मी हिशोब मांडला

काय कमावलं अन्

 काय गमावलं

कमावलं पुष्कळ धन,

       संपत्ती, ऐश्वर्य

गमावलं मात्र सुखं, प्रेम,

         आपुलकी

आयुष्यात तरण्यासाठी  मी

धन कमवत गेलो

आयुष्य वेचत गेलो

मात्र स्वजनांना दुरावत गेलो

आता वाटे मज चार क्षण

      हातात आहेत

मौज करु यात

आप्तजनांना  सुखं देऊ यात

पण,

ते तर केव्हाच पुढे निघून

                गेलेत

अन्

मीच एकटा काठावर

        उभा   आहे

बेरीज ,वजाबाकीचा हिशेब

                 जुळवत

                                 मृणाल वाळिंबे

                           स्वप्न

स्वप्न एक आभास

स्वप्न एक imagination

स्वप्न म्हणजे मनातील

             भावभावनांची मिसळ

स्वप्नात रंगून वास्तवाशी

                                   होतो लपंडाव

स्वप्नात दंगून माणूस

              हरवतो स्वर्गात

स्वप्न पहावे अशक्य पूर्तीचं

अन् त्या पूर्तीसाठी

         वास्तवात झटावे 

स्वप्न पहावे आकाशाला 

           गवसणी घालण्याचं

म्हणजेच वाढते क्रयशक्ती

स्वप्न पहाव,

पण वास्तवाचं भान ठेवावं

अन् स्वप्नपूर्तीसाठी झटावं

            मृणाल वाळिंबे