प्रेम

                   प्रेम

डोक्यातील टिकटिक
हृदयातील धडधड
मनातील कुणकुण 
यालाच म्हणतात वाटतं प्रेम
खोलवर रुजवलेल
तिला पहिले की उसळून येणारं
फेसाळणाऱ्या समुद्रासारखं
अन् अलगद कवेत घेणारं
यालाच म्हणतात वाटतं प्रेम
ती ठेचकाळते
अन् घायाळ मी होतो
ती हसते
 अन्  प्रफुल्लित मी होतो
यालाच म्हणतात वाटतं प्रेम
मी अन् तू , तू अन् मी
 एकच जीव
एकच मन 
आणखी काय हवं
सांग ना?

स्त्री - एक संघर्ष
स्त्री म्हणजे मानिनी
कसली मानिनी?
सतत अपमान झेलणारी
स्त्री म्हणजे दुर्गा 
कधीतरीच रुद्रावतार घेणारी 
स्त्री म्हणजे पुरुषाची ताकद 
त्याची सहधर्मचारिणी 
त्याला सर्वतोपरी साथ देणारी 
पण हीच स्त्री अबला 
सदैव अत्याचार सहन करणारी 
सदैव मर्यादा सांभाळणारी
अन् स्वतःचे मत नसलेली
कर्तुत्वहीन
कणाच हरवलेली
अरे पण वेड्यांनो
याच स्त्रीमुळे तर तुमचा
जन्म झाला
याच स्त्रीमुळे तुमच्या
कर्तुत्वला उजाळा आला
अशा या  स्त्रीचे उदात्तीकरण
करायचे सोडून
तुम्ही तिलाच पायदळी तुडवता
अन् तिची अस्मिता
धुळीस मिळवता
हे बरे नव्हे ?
तिलाही मान द्या
अन् स्वतःचा उत्कर्ष करा

                             मृणाल वाळिंबे

कधी कधी जगताना

कधी कधी जगताना
थोडं  स्वतःसाठी 
अन् खूप सार दुसऱ्यासाठी 
जगण्याचीच येते वेळ 
कधी कधी जगताना 
मनातलं वादळ दूर सारून 
चेहऱ्यावरल हसू ठेवावं
        लागत ठाशीव
कधी कधी जगताना 
कितीही थकवा आला तरी
सदैव प्रसन्न्तेचा मुखवटा
      लागतो जपायला 
कधी कधी जगताना 
आठवणीतले क्षण दूर सारून 
वास्तवातले क्षण लागतात 
       साजरे करायला
कधी कधी जगताना 
आयुष्याच्या जमाखर्चाची 
   भिति बाजूला ठेवून 
ओंजळभर सुखं लागत
दवबिंदूप्रमाणे जपायला

आई - प्रेमळ विश्वास

आई म्हणजे वात्सल्यसिंधू भाव 
आई म्हणजे प्रेमळ जननी 
आई म्हणजे जन्मभराची गुरु 
आई म्हणजे हृदयाची हाक 
आई निःशब्द जाग 
आई गूज अंतरीचे 
आई असते क्षमेची मूर्ती 
आपल्या मुलांचे अपराध 
           पोटात घालणारी 
आई असते सावली 
सतत सोबत करून 
मार्ग दाखवणारी 
आईच असते पाठीराखी 
मुलांची पदोपदी 
अन् तिच निभावते साथ त्यांची 
अर्हनिश , अहोरात्र 
म्हणूनच म्हणतात 
     आईविना भिकारी 
स्वामी तिन्ही जगांचा

प्रेक्षक

प्रेक्षक असतो साऱ्या 

घटनांचा साक्षीदार 

कधी तो असतो नाट्यगृहात 

नाटकाचा प्रेक्षक म्हणून

कधी तो असतो सिनेमागृहात

चित्रपटाचा प्रेक्षक म्हणून 

कधी तो असतो स्वतःच्याच घरात 

दूरचित्रवणीचा प्रेक्षक म्हणून

कधी कधी तर तो असतो 

स्वतःच्याच छबीत 

बरे वाईट प्रसंग बघत 

स्वतःच्याच मनात

आत्मपरिक्षण करत

खरे तर आपण सारेच

आहोत प्रेक्षक  या अवनीवरती 

अन् बघत आहोत एक एक

विधात्याचा खेळ

कधी हसत, कधी टाळ्या वाजवत

तर कधी रडत , कधी दुःख करत

आपली आपली भूमिका 

पार पडत

संसारी लोणच

संसारी लोणच
आधी करकरीत
अन् मुरल की हवहवसं
साऱ्या कुटुंबाने मिळून
हे लोणच घालावं
पण
कडवट  शब्दांची मेथी
वापरावी जपून
नाहीतर
ती उडते तडतडा फोडणीतल्या
मोहरीप्रमाणे 
जिभेचा तिखटपणा आवरला
तर लोणच राहत खंमग
पण
होत नाही झणझणीत
अन् हे लोणच नासू नये
म्हणून
सहनशक्तीच मीठ
मात्र वापराव भरपूर
अस हे संसारी लोणच
कधी आंबट  कधी गोडं
कधी तिखट कधी खारट
पण असत मात्र हवहवसं
अन् जिभेवर रेगाळणार


                      मृणाल वाळिंबे


           

कळीचे मनोगतं

एक होती छोटीशी कळी
तिला उमलण्याची भारी घाई
हळुवार अलगद ती उमलली
अन् टपोरं फुलं झाली
पाहून आपुले रूप टपोरे
ती झाली भलतीच खुश
अवचित एक भ्रमर आला
तिच्याभोवती फिरू लागला
कळी भ्याली अन् सिकुडली
मग एक पोपट आला
टपोऱ्या फुलावर बसला
कळी आकसली
करु लागली देवाचा धावा
देव प्रकटला अन् म्हणाला
काय गो माझी बाय
कळी थरथरली
अन् म्हणाली
लहानपण देगा देवा
मी आपुली कळीच छान 
उगीच धरून बसले हाव
आता नाही मागणार काय
मला कळले हळूहळू मोठे व्हावे
म्हणजेच आहे   गंमत त्यात


                             मृणाल वाळिंबे